Een dagje WUTTO’en in Hattem

Een persoonlijke impressie met een scheutje  humor.

 

Winnaar Reggie de Viking, links 3e plaats Yoran Lecomte, rechts Martijn(2e0 en Boris de Vries (4e)

Winnaar Reggie de Viking, links 3e plaats Yoran Lecomte, rechts Martijn(2e) en Boris de Vries (4e)

Na de voorjaars-en najaarscompetitie begint het hart van de fanatieke hardbatters altijd weer even sneller te kloppen. Het plankjesseizoen met elke week wel ergens een toernooi in Nederland en België gaat weer van start met als absoluut hoogtepunt het WUTTO WK vlak na de kerst in Hilversum.

De eerste 2 edities in Gouda (5 december) en Rotterdam (12 december) heb ik nog even laten schieten, maar op 19 december in Hattem kon ik dan eindelijk los. Aan de voorbereiding zou het niet kunnen liggen. Samen met mede-fanaat Joost de Kleijn werden er wekelijks 2 trainingsessies afgewerkt met de Vigor batjes van Joost in Heerenveen bij Delta Impuls en in Leek bij Rotak. Opgetogen gingen we dan ook samen naar Hattem om de gevestigde orde kennis te laten maken met “de force” van het Noorden.

In Hattem aangekomen bleek er nog een geheel ander kaliber force van het Noorden aanwezig te zijn: de bierforce van Dokkum. Aangevoerd door Erwin Wijnsma, die wijselijk alleen chauffeur op de heenweg was en klaas de Jong, die, heel wat minder slim, was uitgeroepen tot De Bob voor de terugreis werd Hattem geinfiltreerd door een bijzonder welkome, 6 man sterke,  bierdorstige delegatie friezen, wiens drankbudget uiteindelijk hoger bleek te zijn dan het totaal uitgekeerde prijzengeld. Dit tot groot genoegen van de fantastische organisatie en tot ietwat minder groot genoegen van de steeds wanhopiger wordende  kantine medewerkers die bij voorbaat kansloos waren het besteltempo van de dokkummers bij te benen.

Het deelnemersveld bleek uitermate sterk bezet. Maar liefst 4 eredivisie spelers maakten hun opwachting en van de WUTTO top 10 waren 7 spelers aanwezig, aangevoerd door “Viking Reggie”, Reginald Kraaijenbrink, Arnoud Meijer “De grote”, Mr Wutto Michael Stephan Keller en frans kampioen Yoran Lecomte.

Mijn poule bestond uit 7 spelers en natuurlijk was ik ingedeeld bij Joost, mijn trainingsmaatje. Er werd “best of 3″gespeeld in verband met het grote aantal wedstrijden, dus veel ruimte voor fouten was er niet. De eerste wedstrijd speelde ik tegen de sympathieke Marleen Visser, uitkomende voor US in de eredivisie B bij de dames. Na een vlekkeloze 11-3 in de eerste game en 5-0 stand in de tweede ging het helemaal mis. Spanning op de arm, zou Jan Dijkstra gezegd hebben, of “het balletje is rond” zoals Arnoud Hofman meestal aangeeft. Maar of het nu door het ronde balletje kwam of de minstens zo fraaie rondingen van mijn tegenstandster achter de tafel, de 2e game werd verloren en ik mocht mijn handen dichtknijpen dat de beslissende 3e game uiteindelijk met 14-12 werd binnen gesleept.

Die Marleen is me er trouwens eentje. In de wandelgangen werd ad hoc besloten dat er tijdens het WK op 27 december in Hilversum ook maar een mixed dubbel toernooi moet worden georganiseerd. Als een door de wol geverfde verkoopster probeerde ze mij toen te koppelen aan haar niet aanwezige teamgenoot Nathalie. Ze wist kennelijk precies waar de behoefte lag want  Nathalie werd mij gepresenteerd als een mooie vrouw met grote borsten. Gekoppeld dus, haar tafeltenniskwaliteiten zijn in het geheel niet ter sprake gekomen, haar tafeltenniskwali tieten des te meer. Maar goed, die zullen we dan wel zien op 27 december. Zelfs Ted van de Meer kwam nog even checken of het echt een serieuze inschrijving betrof. Arme Nathalie, ze is bij de besluitvorming in het geheel niet betrokken, die schrikt zich straks vast een ongeluk als ze ziet wie er naast haar achter de tafel plaats neemt.

De tweede wedstrijd speelde ik tegen Joost de Kleijn, die zijn eerste partij had verloren van de bijzonder goedlachse Thomas Klaphake. Ik heb zelden iemand zo intens zien genieten van het spelletje, wat straalde deze man een plezier uit, een genot om naar te kijken en een voorbeeld voor allen. Ook tegen Joost bleek een snelle 7-2 voorsprong niets waard. In no time was het weer 7-7 en terwijl de spanning steeg, daalde het niveau evenredig. Ik was uiteindelijk de gelukkigste met 11-9 en 15-13. Joost was hier blijkbaar zo kapot van, dat hij al zijn wedstrijden verloor. 0 uit 6, een klein persoonlijk drama, hij kan zoveel beter, maar het kwam er deze dag eenvoudigweg niet uit. Joost mag weten waar het aan lag, maar eerlijk gezegd, wist Joost het zelf eigenlijk ook niet.

De derde wedstrijd mocht ik aantreden tegen eredivisiespeler Martijn de Vries, die uiteindelijk de finale zou halen. Achteraf gezien denk ik dat dit mijn beste wedstrijd is geweest. Mooie spin over spinralleys, voor zover dat mogelijk is met plankjes natuurlijk, en het ging zowaar gelijk op. Martijn zocht nadrukkelijk steeds vaker mijn relatief  zwakkere backhand op en dat gaf uiteindelijk de doorslag. Met 9-11, 9-11 moest ik Martijn feliciteren, maar ik beschouw het toch als een eervolle nederlaag.

In de  4e partij trof ik übersuper fanaat Matthieu Wegh, nummer 6 op de WUTTO ranglijst. Matthieu is voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor het groeiende succes en de populariteit van het plankjes fenomeen in Nederland.  Onder zijn bezielende leiding zijn 2 facebookgroepen in het leven geroepen die een belangrijke bijdrage leveren aan het promoten van de WUTTO activiteiten. Alle uitslagen, verslagen en toernooi aankondigingen kun je hier vinden. Voor belangstellenden geef ik hierbij de links: WUTTO en   Hardbat NL. Matthieu verdient natuurlijk veel respect en het was mij dan ook volstrekt duidelijk dat ik deze wedstrijd niet mocht winnen. Alle gekheid op een batje, Matthieu was gewoon beter en versloeg mij vrij eenvoudig in 2 games, de game standen weet ik niet meer, dat zal wel liggen aan een selectief geheugen.

Klaas de Jong uut  Dokkum was de volgende opponent. We moesten beiden winnen om nog kans te maken door te stoten naar de finale rondes. Het werd een spannende strijd. In de eerste game wist ik een 3-8 achterstand om te toveren in een 11-8 winst, de tweede game ging met 11-13 naar Klaas en in de beslissende game mocht ik dan toch het zoet der overwinning proeven met 11-7.  De laatste wedstrijd tegen de al eerder genoemde Thomas Klaphake werd tamenlijk eenvoudig in 2 games gewonnen, zodat ik gelijk met Matthieu eindigde, maar op onderling resultaat 3e werd, wat genoeg was voor plaatsing in de knock-out fase.

Onder invloed van de steeds nadrukkelijkere aanwezigheid van de dokkummers en Wouter Fokkens die zich als import-groninger naadloos bij de friese heren wist aan te sluiten, besloot ik het succes maar eens te vieren met een plaatselijk gebrouwen Attemer Blond. Erg lekker, maar dankzij een wat hoger alcoholpercentage merke je ook direct het effect, zeker als door de geleverde inspanningen de bloedsuiker spiegel al wat aan de lage kant dreigt te komen. Afijn, juist op dat moment werd de loting bekend gemaakt. Ik mocht het gaan opnemen tegen de in mijn ogen ideale tegenstander: Arnoud Meijer, de Grote. Klasbak Arnoud behoeft eigenlijk geen nadere introductie. Al jaren lang is hij samen met Viking Reggie de koning van het hardbat circuit. Zijn natte droom is recent uitgekomen nu hij komend seizoen bij Midstars eindelijk mag uitkomen in de eredivisie, iets wat er bij met name ttv  Hilversum nooit van gekomen is, die hebben dus duidelijk hun kans gemist.

Klasbak Arnoud dus, de enige topper die een verdedigend type spel heeft. In mijn dromen had ik natuurlijk al diverse keren van “De Grote” gewonnen, met uiteraard brilliant aanvallend spel en goed getimede dropshots. Het publiek stond op de banken, alleen Annemarie Zijnstra stond wat sip toe te kijken, De dokkummers voor wie ik toch een soort surrogaat fries ben, bestelden nog maar eens een biertje toen ik de zoveelste onmogelijke bal achter mijn rug om, langs Arnoud wist te prikken, die op dat moment ongetwijfeld visoenen langs zag komen van  ene Jan Tammenga. Een spetterende disco show brandde los, toen ik de thriller beëindigde op mijn negende matchpoint………………….He Erwin, wakker worden….Joost tikte op mijn schouder: “Je moet spelen tegen Arnoud”.

De realiteit was toch even van een andere orde. Vakkundig werd ik in 3 games weggetikt en de 8-11, 5-11, 9-11 waren slechts een schamele afspiegeling van de werkelijke krachtsverhoudingen. Annemarie zag dat het goed was en knikte Arnoud goedkeurend toe vanaf de scheidsrechters stoel.

Uiteindelijk werd ik dus gedeeld 9e en dat was ook het maximale van wat er in gezeten heeft. Toch mooi dat je dan in ieder geval al die dokkummers achter je weet te houden.

Natuurlijk was het genieten om de echte toppers daarna in de finalerondes nog aan het werk te zien. Arnoud verloor wat mij betreft verassend van Boris de Vries in de kwartfinale, die op zijn beurt weer verloor van broertje Martijn, die op zijn beurt weer verloor van Viking Reggie in de finale. Yoran Lecomte eiste de 3e plek op door van Boris te winnen in de strijd om het brons.

Het bleef nog lang gezellig in de kantine, mede natuurlijk door afdeling friesland. Op 27 december zullen de meeste spelers elkaar weer zien bij het WK in Hilversum. Ik ben er in ieder geval bij. Nog even lekker trainen deze week bij Dokkum en Midstars en dan maar zien hoe het in Hilversum gaat.

 

Erwin Heijnen